Ghiannis Ritsos

                                                 Parola Carnale

10

Tutti i corpi che ho toccato, che ho visto, che ho preso, che ho sognato, tutti
sono addensati nel tuo corpo. O, tu carnale Diotima
nel gran simposio dei Greci. Se ne sono andate le flautiste,
se ne sono andati filosofi e poeti. I begli efebi dormono già
lontano, nei dormitori della luna. Tu sei sola
nella preghiera che levo. Un sandalo bianco
dai lunghi lacci bianchi è legato alla gamba della sedia. Sei l’oblio assoluto;
sei il ricordo assoluto. Sei la non incrinata fragilità. Fa giorno.
Fichi d’India carnosi scagliati dalle rocce. Un sole rosa
immobile sul mare di Monemvasià. La nostra duplice ombra
si dissolve alla luce sul pavimento di marmo pieno di sigarette calpestate,
coi mazzetti di gelsomini infilati negli aghi di pino. O, carnale Diotima,
tu che mi hai partorito e che ho partorito, è ora
che partoriamo azioni e poesie, che usciamo nel mondo. Davvero, non scordare
quando vai al mercato di comprare mele in abbondanza,
non quelle d’oro delle Esperidi, ma quelle grosse e rosse, che quando affondi
nella polpa croccante i tuoi splendidi denti resta impresso,
come un’eternità sui libri, pieno di vita il tuo sorriso.

Ghiannis Ritsos

(Traduzione di Nicola Crocetti)

(da Erotica, 1981: Parola carnale)

da “Poeti greci del Novecento”, “I Meridiani” Mondadori, 2010

***

Σάρϰινος λόγος

ι’

Ὅλα τά σώματα πού ἄγγιξα, πού είδα, πού πῆρα, πού ὀνειρεύτηϰα, ὅλα
πυϰνωμένα στό σῶμα σου. Ὤ, σάρϰινη ἐσύ Διοτίμα,
στό μεγάλο συμιπόσιο τῶν Ἑλλήνων. Οἱ αὐλητρίδες φύγαν,
οἱ παητές ϰ’ οἱ φιλόσοφοι φύγαν. Οἱ ὡραῖοι ἔφηβοι ϰοιμοῦνται ϰιόλας
μαϰριά, στά. ὑπνοδωμάτια τοῦ φεγγαριοῦ. Εἷσαι μόνη
μέσα στήν ὑψωμένη προσευχή μου. Ἕνα ἄσπρο σανδάλι
μέ ἅσπρες μαϰριές ταινίες εἶναι δέμένο στό πόδι τῆς ϰαρέϰλας. Εἷσαι. ἡ ἀπόλυτη λήθη·
εἶσαι ἡ ἀπόλυτη μνήμη. Εἷσαι τό ἀράγιστο εὔθραυστο. Χαράζει.
Φραγϰοσυιϰαές σαρϰώδεις ἐϰτινάσσονται ἀπ’ τούς βράχους. Ἕνας ρόδινος ἥλιος
ἀϰινητεῖ πάνω ἀπ’ τή θάλασσα τῆς Μονοβάσιας. Ὁ διπλός μας ἴσϰιος
διαλύεται ἀπ’ τό φῶς στό μαρμάρινο δάπεδο μέ τά πολλά πατημένα τσιγάρα,
μέ τίς μιϰρές ἀνθοδέσμες γιασεμιά ϰαρφιτσωμένα σέ πευϰοβελόνες. Ὤ, σάρϰινη Διοτίμα,
ἐσύ πού μέ γέννησες ϰαί πού σ’ ἔχω γεννήσει, εἶναι ἡ ὥρα
νά γεννήσουμε πράξεις ϰαί ποιήματα, νά βγοῦμε στόν ϰόσμο. Κι ἀλήθεια, μήν ξεχάσεις,
ὅταν θά βγεῖς στήν Ἀγορά, ν’ ἀγοράσεις ἄφθονα μῆλα,
ὄχι τῶν Ἑσπερίδων τά χρυσά, μά τά ϰόϰϰινα ἐϰεῖνα τά μεγάλα, πού, ὅταν μπήγεις
στήν ϰρουστή σάρϰα τους τ’ ἀπαστράπτοντα δόντια σου, μένει ϰαθηλωένο,
σάν μία αἰωνιόιτεητοί πάνω ἀπό τά βιβλία, τό ζωιϰό χαμόγελό σου.

Γιάννης Ρίτσος

da “Τά ἐρωπϰά”, Κέδρος, 1981: “Σάρϰινος λόγος”