Se la primavera giungerà prima da te, a Kùpas – Gëzim Hajdari

Foto di Anja Bührer

 

Se la primavera giungerà prima da te, a Kùpas ¹,
avvisami,
andrò ad aspettarla
ai confini che separano le nostre province.

E se quel mattino
starò ascoltando il requiem di Mozart,
uscirò di casa di buon’ora.

Metterò la camicia celeste con le maniche corte
e correrò per i campi di brina come un folle
fischiando un antico canto.

Vedrò il mio volto nelle acque che scorrono,
negli specchi dei laghi l’ombra del giorno,

la partenza delle nuvole nei cieli freddi,
il ritorno delle cicogne da terre lontane.

Chiuderò i miei occhi castani
e udrò le canzoni degli uccelli,
le voci della terra insanguinata.

E tu, amore mio, non mi riconoscerai,
perché sono diventato verde e suono,

ho smesso di essere io.

Gëzim Hajdari

da “Antologia della pioggia”, Edizioni Ensemble, Roma, 2018

¹Kùpas: proviena dalla parola coppa, villaggio nella provincia di Darsìa.

∗∗∗

Nëse pranvera mbërrin më parë te ty, në Kupas

Nëse pranvera mbërrin më parë te ty, në Kupas²,
më lajmëro
do të dal ta pres gjithë shend
në kufi ku ndajnë krahinat tona.

E nëse atë mëngjes
do të jem duke dëgjuar requiemet e Mozartit,
do të dal nga shtëpia, herët në agim.

Do të vesh këmishën e kaltër
me mëngë të përveshura
e do të rend fushave me brymë si i marrë
duke fishkëllyer një motiv të lashtë.

Do të vështroj fytyrën time tim në rrjedhën e ujërave,
në pasqyrën e liqejve, hijen e ditës.

Do të shoh ikjen e reve qiejve të ftohtë,
ardhjen e lejlekëve nga larg.

Do të mbyll sytë e mi të gështenjtë
e do dëgjoj këngët e zogjve,
zërat e tokës sonë të përgjakur.

Dhe ti, e dashura ime, s’do t’më njohësh
pse jam bërë blerim e tingull,

kam reshtur së qenuri vetja ime

Gëzim Hajdari

da “Antologjia e shiut”, Naim Frashëri, Tirana, 1990 

² Kupas: fshat në krahinën e Darsisë.

Sono testimone del tuo grido antico – Gëzim Hajdari

Foto di Nastya Kaletkina

 

Sono testimone del tuo grido antico
e di quelli che ti hanno chiamato e respinto.
Cosa cerchi con occhi spalancati nel buio,
mia bellezza d’argilla e sangue?

Quante volte ti ho visto piangere la sera
trascinando la tua vita nel freddo.
Sono corso da te scalzo e impaurito
e ti ho accarezzato la fronte tenebrosa.

Sei voce straziante della mia carne assetata
che brucia nel fuoco della tua selva.
Non c’è veleno che calmi le nostre passioni
in questa collina brulla e impazzita.

Gëzim Hajdari

da “Antologia della pioggia”, Edizioni Ensemble, Roma, 2018

∗∗∗

Jam dëshmitare i klithmës sate të lashtë

Jam dëshmitare i klithmës sate të lashtë
dhe i atyre që të kanë thirrur e sprapsur.
Çfarë kërkon sypërveshur netëve të gjata
e bukura ime prej argjile dhe gjaku?

Sa herë të kam parë të qashë muzgjeve
tërhequr zvarrë në te ftohtë.
Kam rendur te ty zbathur, i frikur
e të kam përkëdhelur ballin e zymtë.

Je zë sfilitës i mishit tim të etur
që digjet në zjarr të korijes tënde.
S’ka helm t’i qetsojë ndjenjat tona
në kët’kodër të zhveshur e të marrë.

Gëzim Hajdari

da “Antologjia e shiut”, Naim Frashëri, Tirana, 1990 

Non dimenticare di tornare – Gëzim Hajdari

Gëzim Hajdari, foto di Piero Pomponi

 

Non dimenticare di tornare.

Nelle valli cantano le raganelle,
della tua attesa trema la pelle dell’aria,
ruscelli di sole scendono per i sentieri.

Se vieni per la valle di pioppi,
rinfrescati alle sorgenti tra le rocce,
non ti spaventare, lì dimorano tortore e peligorghe.

Sdraiati sull’ombra odore di pesca,
con sassolini manda via il cuculo che intristisce
sulla ginestra fiorita.

Non tardare a tornare.

A metà strada ti aspetterò
con il mio cuore rosso nel palmo
avvolto con una foglia di gelso.

Gëzim Hajdari

da “Antologia della pioggia”, Edizioni Ensemble, Roma, 2018

∗∗∗

Mos harro të vish

Mos harro të vish.

Në lugina këndojnë veroret,
nga pritja jote dridhet lëkura e ajrit,
rrëkeza plot diell zbresin monopatit.

Nëse vjen luginës me kavakë,
freskohu te burimi shkëmbor,
mos u tremb, atje verojnë shaptore e peligorga.

Shtrihu paksa nën hijet me aromë dardhe,
me guralecë largoje qyqen që trishton
mbi gjineshtrën luleverdhë.

Mos vono të vish.

Në gjysmën e rrugës do dal të të pres
me zemrën time të kuqe në pëllëmbë
mbështjellë me një gjethe mani.

Gëzim Hajdari

da “Antologjia e shiut”, Naim Frashëri, Tirana, 1990