Ode barbara X – Nasos Vaghenàs

Andrew Wyeth, Moon Madness, 1982

 

Calda luna, immensa sommossa, madre delle tenebre,
ferma in una fredda punta di novembre.
Tu che stordisci gli amanti sotto gli alberi
sotto il fitto fogliame li rapisci

con passione selvaggia.

E cosa non illumini: finestre, ferite, impiccati,
roulotte, tradimenti, camion posteggiati,
donne tristi, cieli, oleandri e tutte quelle
cose che nascono la notte e tutte quelle
che muoiono al mattino.

Solitaria, superba, immacolata, incorruttibile, dannata,
imperscrutabile, indecifrabile, infinita, armonica.
Sono esattamente ciò che sei dentro di me.
Sono il tuo amante su questo pianeta.
Ti seguo nudo.

So che non hai detto l’ultima parola.
So che non esiste nulla piú profondo di te.
Insonne provvedi alla qualità della notte.
Assorbi ogni tristezza. Purifichi
ogni peccato.

Primordiale, primigenia, prioritaria,
multiforme, molteplice, matrice, menade.
Sillaba dell’inesprimibile, capezzolo del nulla, chimera.
Sei essenzialmente il suono del tuo nome.
Sei la parte visibile dello zero.

Nasos Vaghenàs

(Traduzione di Caterina Carpinato)

(da Odi barbare, 1992)

da “Vagabondaggi di un non viaggiatore”, Crocetti Editore, 1997

∗∗∗

Βάρβαρη ὠδή Χ

Ζεστή σελήνη, ἀπέραντη ἐπανάσταση, μητέρα τοῦ σϰότους
σταματημένη σέ μιά ϰρύα ἄϰρη τοῦ Νοεμβρίου.
Ἐσύ πού ζαλίζεις τούς ἑραστές ϰάτω ἀπ’ τά δέντρα
ϰάτω ἀπό σϰοτεινά φυλλώματα τούς συνεπαίρνεις
μέ ἄγριο πάθος.

Καί τί δέν φωτίζεις; παράθυρα, πληγές, ϰρεμασμένους
τροχόσπιτα, προδοσίες, σταματημένα φορτηγά
θλιμμένες γυναῦιες, οὐρανούς, πιϰροδάφνες
ϰι ὅλα ὅσα γεννιοῦνται τή νύχτα, ϰι ὅλα ὅσα
πεθαίνουν τό πρωί.

Φιλέρημη, περήφανη, ἀλάνθαστη, ἀδιάφθορη, ϰολασμένη
ἄχραντη, ἀνεξιχνίαστη, ἄναρχη, ἁρμονιϰή.
Εἶμαι αὐτό ἀϰριβῶς πού εἶσαι μέσα μου.
Εἶμαι ὁ ἀγαπημένος σου σ’ αὐτόν τόν πλανήτη.
Σ’ ἀϰολουθῶ γυμνός.

Ξέρω πώς δέν ἔχεις πεῖ τήν τελευταία σου λέξη.
Ξέρω πώς δέν ὑπάρχει τίποτε βαθύτερο ἀπό σένα.
Ἄγρυπνη μεριμνᾶς γιά τήν ποιότητα τῆς νύχτας.
Ἀπορροφᾶς ὅλη τή θλίψη. Ἐξαγνίζεις
ὅλα τ’ ἀνομήματα.

Προαιώνια, πρόϰοσμη, προϰαταϰλυσμιαία
πολύτροπη, πλατυτέρα, πανδαμάτειρα, παντοτινή.
Συλλαβή τοῦ ἀνείπωτου, θηλή τοῦ τίποτα, χίμαιρα.
Εἶσαι ϰυρίως ὁ ἦχος ἀπό τ’ ὄνομά σου.
Εἶσαι ἡ ὁρατή πλευρά τοῦ μηδενός.

Νάσος Βαγενᾶς

da “Βάρβαρες ὠδές”, 1992

Ode barbara XIII – Nasos Vaghenàs

Minor White, Moon and Wall Encrustations, Pultneyville, New York, 1964

 

Miei vecchi amori. Visibili
ore di un secolo che non vuole morire.
Si rompono continuamente lune intorno a me.
La luce che m’illumina di certo verrà
da stelle spente.

Tutta la notte sradico sentimenti
dal mio petto che resta sempre verde.
Erbacce con radici d’eternità.
Mi stordisce il rumore del tempo.
Scendo

in una notte più profonda di quella vera
con una duplice tenebra negli angoli
e caligini d’usi passati.
Camminando lentamente, attento
a non svegliarvi.

Nasos Vaghenàs

(Traduzione di Filippomaria Pontani)

(da Odi barbare, 1992)

da “Poeti greci del Novecento”, “I Meridiani” Mondadori, 2010

∗∗∗

ΧIII

Παλιοί μου ἔρωτες. Ὁρατές
ὦρες ἑνός αἰώνα πού δέν λέει νά ξψυχησει.
Φεγγάρια γύρω μου σπᾶνε συνεχῶς.
Τό φῶς πού μέ φωτίζει σίγουρα θά ’ναι
ἀπό σβησμένα ἄστρα. 

Ὅλη τή νύχτα ξεριζώνω αἰσθήματα
ἀπό τό στῆθος μου πού μένει πάντα πράσινο.
Ξερόχορτα μέ ρίζες αἰωνιότητας.
Μέ ζαλίζει ὁ θόρυβος τοῦ χρόνου.
Κατεβαίνω

σέ μιά νύχτα πιό βαθειά ϰι ἀπό τήν πραγματιϰή
μέ διπλό σϰοτάδι στίς γωνιές
ϰαί ὁμίχλες περασμένων, χρήσεων.
Περπατώντας ἀργά, προσεχτιϰά
μή σᾶς ξυπνήσω.

Νάσος Βαγενάς

da “Βάρβαρες ὠδές”, 1992