La Poesia – Aris Dikteos

Dirk Wüstenhagen

 

Ma tu, Poesia,
                       che una volta indossasti la nostra nuda ebbrezza,
quando avevamo freddo e non c’erano abiti da indossare,
quando sognavamo, perché non c’era altra vita da vivere,
non ci saranno piú nuvole per far viaggiare la nostra fantasia?
non ci saranno piú corpi per far viaggiare il nostro amore?
Ma tu, Poesia,
                      che non puoi essere chiusa negli schemi,
ma tu, Poesia,
                      che non possiamo sfiorare con la parola,
tu,
    ultima traccia della presenza di Dio tra noi,
salva quest’ultima ora dell’uomo
(la piú cupa e la piú disperata):
la Morte,
              la Solitudine,
                                   il Silenzio
lo aspettano in un momento prossimo.

Aris Dikteos

                                                                                (da Poesie 1935-1953, 1954)

(Traduzione di Filippomaria Pontani)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

Ἡ Ποίηση

Μά ἐσύ, Ποίηση,
                          πού ἔντυνες μιά φορά τή γυμνη μέθη μας,
ὅταν ϰρυῶναμε ϰαί δέν εἴχαμε ροῦχο νά ντυθοῦμε,
ὅταν ὀνειρευόμαστε, γιατί δέν ὑπῆρχε ἄλλη ζωή νά ζήσουμε,
δέ θά ὑπάρξουν πιά σύννεφα γιά να ταξι έψουμε τή ρέμβη μας;
δέ θά ὑπάρξων πιά σώματα γιά νά ταξιδέψουμε τόν ἔρωτά μας;
Μά ἑσύ, Ποίηση,
                           πού δέ μπορεῖς νά ϰλειστεῖς μέσα σέ σχήματα,
μά έσύ, Ποίηση,
                          πού δέ μποροῦμε νά σ’ ἀγγίξουμε μέ τό λόγο,
ἐσύ,
       τό στερνό ἴχνος τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ἁνάμεσά μας,
σῶσε τήν τελευταία ὥρα τούτη τοῦ ἀνθρώπου,
τήν πιό στυγνή ϰαί τήν πιό ἁπεγνωσμένη,
πού ὁ Θάνατος,
πού ἡ Μοναξιά,
πού ἡ Σιωπiά,
τόν ϰαρτερῦν σέ μιά στιγμή μελλούμενη.

Ἄρης Δικταίος

da “Ποιήματα 1935-1953”, 1954