Notte, donami un corpo – Dinos Christianòpulos

Christian Coigny, La Riviere I, Undated

 

Notte, donami un corpo,
per saziare il mio ardore anche stasera,
per uccidere anche stasera la mia disperazione,
non tollero piú queste corse,
questo tormento dietro a impronte estranee.

Notte, donami un corpo,
non guarderò se il petto è bello,
se le braccia sono riarse dal lavoro,
né m’interessa il colore degli occhi,
il nome, la professione o l’età.

Notte, donami un corpo,
foss’anche per mezz’ora, per un quarto:
ti offro in voto anzitutto il mio corpo
ti offro in voto il mio futuro,
ti offro in voto qualcosa di piú: la mia anima –

donami un corpo.

Dinos Christianòpulos

(Traduzione di Filippo Maria Pontani)

(da Angoscia inerme, 1960)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

Νύχτα, χάρισέ μου ἕνα ϰορμί

Νύχτα, χάρισέ μου ἕνα ϰορμί,
νά χορτάσω ϰι ἀπόψε τήν ἔξαψη μου,
νά σϰοτώσω ϰι ἀπόψε τήν ἀπογνωξῖή μου,
δὲν τά ἀντέχω πιά αὐτά τά δρομολογια,
αὐτό τόν παιδεμό πίσω ἀπό ξένα ἴχνη.

Νύχτα, χάρισέ μου ἕνα ϰορμί,
δὲν ἐξετάζω ἂν τό στῆθος εἶναι ὅμορφο,
ἂν τά μπράτσα εἶναι ψημένα στή ὃουλειά,
οὔτε ϰαί νοιάζομαι γιά τῶν ματιῶν τό χρῶμα,
ὄνομα, ἐπάγγελμα ϰαί ἡλιϰία.

Νύχτα, χάρισέ μου ἕνα ϰορμί,
ἔστω ϰαί γιά μισή ὥρα, γιά ἕνα ὃεϰάλεπτο·
σοῦ τάζω πρῶτα πρῶτα τό ϰορμί μου,
σοῦ τάζω τό μέλλον μου,
σοῦ τάζω ϰάτι περισσότερο: τήν ψυχή μου –

χάρισέ μου ἕνα ϰορμί.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

da “Ἀνυπεράσπιστος ϰαημός”, 1960

La notte – Dinos Christianòpulos

Andrew Wyeth

 

La notte aggrava la solitudine,
coltiva le nostre rovine segrete.

La notte elabora la bellezza,
fa a brandelli la nostra supplica.

La notte sbottona le nostre vene,
trova nascosti i nostri sogni e li divora.

La notte frantuma la delicatezza,
rinnova le nostre ferite –

e appena ci assicuriamo un corpo
subito lascia libere le sue lune.

Dinos Christianòpulos

(Traduzione di Filippo Maria Pontani)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

Ἡ νύχτα

Ἡ νύχτα ἐπιδεινώνει τή μοναξιά,
ϰαλλιεργεῖ τά ϰρυερά μοις ἐρείπια.

Ἡ νύχτα ἐπεξεργάζεται τήν ὧμορφιά,
ϰαταρραϰώνει τήν ἱϰεσία μοις.

Ἡ νύχτα ξεϰουμπώνει τίς φλέβες μας,
βρίσϰει ϰρυμμένα τά ὅνειρά μοις ϰαί τά τρώει.

Ἡ νύχτα πετσοϰόβει τήν τρυφερότητα,
ἁνανεώνει τίς πληγές μοις –

ϰαί σάν ἐξασφαλίσουμε ϰάνοι ϰορμί,
ἀμέσως ἀμολάει τά φεγγάρια της.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

da “Ποι ήματα 1949-1964”, 1967

Pomeriggio – Dinos Christianòpulos

Foto di Bruce Weber

 

È stato bello quel pomeriggio, quella discussione interminabile sul marciapiede.
Gli uccelli gorgheggiavano, gli uomini passavano, le macchine correvano.
Alla finestra di fronte la radio mandava rembètika
e la figlia del vicino cantava la sua pena.
L’acacia perdeva foglie e il gelsomino odorava
e nella Trincea i bambini giocavano a nascondino
e le bambine saltavano la corda –
giocavano nella Trincea e non sapevano nulla della morte
giocavano nella Trincea e non sapevano nulla del rimorso,
e io quel pomeriggio ho amato molto gli uomini,
non so perché, li ho amati molto, come un moribondo.

Dinos Christianòpulos

(Traduzione di Filippo Maria Pontani)

(da Poesie 1949-1964, 1967)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

Ἀπόγευμα

Ἦταν ὡραῖο ἐϰεῖνο τό ἀπόγευμα μέ τήν ἀτέλειωτη συζήτηση στό πεζοδρόμιο.
Τά πουλιά ϰελαηδοῦσαν, οἱ ἄνθρωποι πέρναγαν, τ’ αὐτοϰίνητα τρέχανε.
Στό ἀπέναντι παράθυρο τό ράδιο ἔπαιζε ρεμπέτιϰα
ϰαί τό ϰορίτσι τοῦ διπλανοῦ μας τραγούδαγε τό ντέρτι του.
Φυλλορροοῦσε ἡ ἀϰαϰία ϰι εὐώδιαζε τό γιασεμί
ϰαί μές στήν Τάπια τά παιδιά παῖζαν ϰρυφτούλι
ϰαί τά ϰορίτσια γύρναγαν σϰοινί –
παῖζαν στήν Τάπια ϰαί δέν ξέραν ἀπό θάνατο, 
παῖζαν στήν Τάπια ϰαί δέν ξέραν ἀπό τύψη,
ϰι ἐγώ τούς ἀγάπησα πολύ τούς ἀνθρώπους ἐϰεῖνο τό ἀπόγευμα,
δέν ξέρω γιατί, πολύ τούς ἀγάπησα, σάν ἕνας μελλοθάνατος.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

da “Ποι ήματα 1949-1964”, 1967