Kikí Dimulà

Quest’estate
è entrata come il disegno di bambinetto,
che per la prima volta mette in scena
paesaggi e stagioni
e non sa
che posizione, che distanza,
soprattutto che risalto dare
ai colori e alle cose.
E per imaginifica ignoranza
ha messo tutto quanto in primo piano,
in una confusione epica,
in un’improvvisa abbondanza, come se
un paesaggio vagabondo
fosse venuto ridendo a vuotarsi senz’ordine alcuno
dentro un altro paesaggio.

Lune sonnambule sul margine dei sogni,
lentischi malati del loro stesso odore,
piante di granoturco impettite e turgide
quasi ignare o quasi eroiche,
uliveti in preghiera
per tutta la lunghezza e la paura dello sguardo

– Dio mio, libera nos da lui –,
candide chiesette volanti,
con dietro crepuscoli lenti
come sacerdoti stanchi di suonare vespri,
mare adulatore
attorno all’ostinata asimmetria delle montagne
e mezzogiorni ritti
che si mettono sull’attenti davanti al sole.
E in alto
nuvole di calore innamorato.

Quest’estate
non se l’aspettava nessuno;
è arrivata come qualcuno che credevamo morto.
E ha portato anche un imbarazzo,
una tensione dimenticata
e un’insonnia
per cose che pensavamo anch’esse
morte.
(Faceva cosí caldo negli occhi,
c’erano certi bar svaporati,
certi canti infiammabili notturni,
certe mani ubriache che ballavano
e dicevano una cosa per un’altra ad altre mani.
In alto
scrivevano notti poetesse).

Quest’estate,
come un disegno di bambinetto,
completato da qualcuno
con cose che credeva morte
come poesia poggiata su poesia.

Adesso
quest’estate
sangue rappreso sopra i giorni.
L’abbiamo trovata morta
in qualche monologo carico di munizioni.

Kikí Dimulà

(Traduzione di Filippomaria Pontani)

(da Il poco del mondo, 1971)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

Καλοϰαίρι

Τό ϰαλοϰαίρι αυτό
μπῆϰε σάν ζωγραφιά μιϰροῦ παξδιθῦ,
πού πρώτη του φορά σϰηνοθετεῖ
τοπία ϰι ἐποχές
ϰαί δέν γνωρίζει
ποιά θέση, ποιάν ἀπόσταση,
ποιάν ἔμφαση ϰυρίως νά δώσει
στά χρώματα ϰαί τά στοιχεῖα.
Καί ἀπό ἄγνοια εὐφάνταστη
τά’ χει ὅλα παρατάξει πρώτο πλάνο,
μέ ἐπιϰή ἀταξία,
μέ μιάν ἀφθονία ξαφνιϰή, σάν
ϰάποιο περιπλανώμενο τοπίο
νά’ ρθε γελῶντας ϰαί ν’ ἀδειάστηϰε ἀϰατάστατα
μέσα σ’ ἄλλο τοπίο.

Φεγγάρια ὑπνοβατιϰά στό χεῖλος τῶν ὀνείρων,
ἀπ’ τή διϰή τους μυρωδιά ἄρρωστοι σϰίνα,
ϰαλαμποϰιές στητές ϰαί τεταμένες
ὡσάν ἀνίδεες ἢ σάν ἡρωιϰές,
ἐλαιῶνες προσευχόμενοι
σ’ ὅλο τό μάϰρος ϰαί τό φόβο τῆς ματιᾶς
– Θεέ μου, παρελθέτω ϰι ἀπό μᾶς –,
ἄσπρα πετούμενα ξωϰλήσια,
σούρουπα βραδυϰίνητα ξοπίσω τους
σάν ἱερεῖς πού απαύδησαν νά ϰρούουν ἑσπερινούς,
θάλασσα ϰαλοπιαστιϰή
γύρω στό πεῖσμα τῶν βουνῶν τό ἀσύμμετρο
ϰι ὄρθια μεσημέρια
πού στέϰουν προσοχή στόν ἥλιο.
Κι ἀπάνω
σύννεφα ἀπό ἐρωτωμένη ζέστη.

Τό ϰαλοϰαίρι αὐτό
δέν τό περίμενε ϰανείς·
ἧρθε σάν ϰάποιος που τόν εἷχαμε νεϰό.
Κι ἔφερε μιάν ἀμηχανία πάλι,
μιά ξεχασμένη ἔνταση
ϰαί μιάν ἀυπνία
γιά τεράγματα πού τά’ χαμε ϰι αὐτά
νεϰρά.
(Ἔϰανε τόση ζέστη μές στά μάτια,
ἤτανε ϰάτιε ἐξατμισμένα ϰαφενεῖα,
ϰάτι ξενύχτιϰα εὔφλεϰτα τραγούδια,
ϰάτι πιωμένα χέρια πού χορεύανε
ϰι ἔλεγαν ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων σ’ ἄλλα χέρια.
Ψηλά
παήτριες νύϰτες ἔγραψαν).

Τό ϰαλοϰαίρι αὐτό,
σάν ζωγραφιά μιϰροῦ παιδιοῦ,
συμπληρωμένη ἀπό ϰάποιον
μέ πράγματα πού τός’ χε γιά νεϰρά,
ποίημα πάνω σέ ποίημα σάν ν’ ἀϰούμπησε.

Τώρα
τό ϰαλοϰαίρι αὐτό
αἷμα ξερό πάνω στίς μέρες.
Τό βρήϰαμε νεϰρό
μέσα σέ ϰάποιον ἔνσφαιρο μονόλογο.

Κική Δημουλά

da “Το λίγο τοῦ ϰόσμου”, 1971