Scirocco – Giorgio Seferis

Andrew Wyeth, Her Room (1963)

 

A occidente si mescola il mare a una catena di montagne.
Ci soffia da mancina lo scirocco e c’impazza,
questo vento che spoglia della carne le ossa.
Nostra casa fra i pini e le carrube.
Grandi finestre, grandi tavoli per scrivere
le lettere che già da tanti mesi
ti scriviamo e gettiamo
nella separazione per colmarla.

Astro dell’alba, tu chinavi gli occhi
ed erano le nostre ore piú dolci
dell’olio alla ferita, piú gioconde dell’acqua
fresca al palato, placide piú che l’ala del cigno.
Era la nostra vita nel tuo palmo.
Di là dal pane amaro dell’esilio
se ristiamo la notte dinanzi al muro bianco
la tua voce s’accosta, è una speranza
di fuoco. E ancora questo vento affila
sui nostri nervi un rasoio.

Ti scriviamo ciascuno le stesse
cose, ciascuno innanzi all’altro tace
rimirando per sé lo stesso mondo,
la luce e l’ombra sopra le montagne
e te.
Chi mai ci leverà dal cuore tanta pena?
Ieri sera, tempesta; oggi di nuovo
pesa il cielo infoscato. Ora i pensieri
come gli aghi di pino ieri nella tempesta
sulla porta di casa accolti e vani
innalzano un castello che dirupa.

Qui tra questi paesi decimati, su questo
promontorio sguernito allo scirocco
con la catena di montagne innanzi, che ti cela,
chi ci calcolerà l’impegno dell’oblio?
Chi accoglierà la nostra offerta, in questa fine d’autunno.

Giorgio Seferis

(Traduzione di Filippo Maria Pontani)

da LEGGENDA, dicembre 1933 – dicembre 1934

da “Giorgio Seferis, Poesie”, “Lo Specchio” Mondadori, 1963

∗∗∗

Ζ’

     Νοτιάς

Τό πέλαγο σμίγει ϰατά τή δύο-η μιά βουνοσειρά.
Ζερβά μοις ὁ νοτιάς φυσάει ϰαί μᾶς τρελαίνει,
αὐτός ὁ ἀγέρας πού γυμνώνει τά ϰόϰϰαλα ἀπ’ τή σάρϰα.
Τό σπίτι μας μέσα στά πεῦϰαι ϰαί στίς χοιρουντιές
Μεγάλα παράθυρα. Μεγάλα τραπέζια
γιά νά γράφουμε τά γράμματα πού σοῦ γράφουμε
τόσους μῆνες ϰαί τά ρίχνουμε
μέσα στόν ἀποχωρισμό γιοί νά γεμίσει.

Ἄστρο τῆς αὐγῆς, ὅταν χαμήλωνες τά μάτια
οἱ ὧρες μας εἶταν πιό γλυϰειές ἀπό τό λάδι
πάνω στήν πληγή, πιό πρόσχαρες ἀπό τό ϰρύο νερό
στόν οὖρανίσϰο, πιό γαλήνιες ἀπό τά φτερά τοῦ ϰύϰνου.
Κρατοῦσες τή ζωή μοις στήν ϰαλάμη σου.
’Ύστερα ἀπ’ τό πιϰρό ᾡωμί τῆς ξενιτειᾶς
τή νύχτοι ἄν μείνουμε μπροστά στόν ἄπρο τοĩχο
ἡ φωνή σου μᾶς πλησιάζει σάν ἔλπιοη φωτιόἱς
ϰαί πάλι αὐτός ὁ ἀγείρας ἀϰονίζει
πάνω στά νεῦρα μοις ἕνα ξυράφι.

Σοῦ γράφουμε ὁ ϰαθένας τά ἴδιοι πράματα
ϰαί σωπαίνει ὁ ϰαθένας μπρός στόν ἄλλον
ϰοιτάζοντας, ὁ ϰαθένας, τόν ἴδια ϰόσμο χωριστά
τό φῶς ϰαί τό σϰοτάδι σἰή βουνοσειρά
ϰι’ ἐσένα.
Ποιός θά σηϰώσει τή θλίψη τούτη ἀπ’ τήν ϰαρδιά μας;
Χτές βράδι μιά νεροποντή ϰαί σήμερα
βαραίνει πάλι ὁ σϰεπασμένος οὐρανός. Οἱ στοχασμοί μοις
σάν τίς πευϰοβελόνες τῆς χτεσινῆς νεροποντῆς
στήν πόρτα τοῦ ο-ιτιτιοῦ μας μαζεμένοι ϰι’ ἄχρηστοι
θέλουν νά χτίσουν ’έναν πύργο πού γϰρεμίζει,

Μέσα σέ τοῦτα τά χωριά τ’ ἀποδεϰατισμένα
πάνω α’ αὐτό τόν ϰάβο, ξέσϰεπο στό νοτιά
μέ τή βουνοσειρά μπροστά μας πού σέ ϰρύβει,
ποιός θοί μᾶς λογαριάσει τήν ἀπόφαση τῆς λησμονιᾶς;
Ποιός θᾶ. δεχτεῖ τήν προσφορά μοις, στό τέλος αὐτό τοῦ φθινοπωρου.

Γιώργος Σεφέρης

da “ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ”, Atene, 1935

Un commento su “Scirocco – Giorgio Seferis

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo di WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google photo

Stai commentando usando il tuo account Google. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...

Questo sito utilizza Akismet per ridurre lo spam. Scopri come vengono elaborati i dati derivati dai commenti.